ऊठ म-हाठ्या ऊठ: Page 7 of 31

समाजविध्वंसक खटाटोपांना अडवायला समर्थ. एरव्हीचा हडेलपह्पीचा दिमाख फक्त स्थानिक म-हाठी मुंबईकर आणि इतर गोरगरीब पोटार्थी जनतेला धमकावण्यासाठी नि छळण्यासाठी. परप्रांतीय उप-यांविरुद्ध महाराष्ट्र सरकारची करांगळीही चुकून हलायची नाही. आमचे राज्य कट्टर राष्ट्रवादी ना?! इतर भाषिक राज्यांनी राष्ट्रवाद पायतणाखाली चिरडला आणि म-हाठी जनतेच्या हकालपट्ट्या केल्या, तरी आम्हाला नि आमच्या राज्यकारभा-यांना ना लाज, ना शरम, ना दोन डोळ्यांची स्वकीयांबद्दलची मुर्वत! कंपनी सरकारच्या वेळीची एक दंतकथा ऐकण्यात येते. ती अशी.

पलटणीतले शिपायी स्वतः पेज पिऊन गो-या अंमलदारांना भात चारीत असत आणि ते टोपडे म-हाठी शिपायांच्या त्या आदरातिथ्याबद्दल शिफारसीची पुराणे सांगू लागले का आमच्या अजागळ पूर्वजांना `पितर सरग भये’चा हर्षवायू होत असे तसलाच काहीसा मामला महाराष्ट्र राज्यात सध्या चालू आहे की काय न कळे. मुंबईची जुनी वस्ती फक्त १४ लाखांची होती. आज ती ४६.४७ लाखांच्या वर गेली आहे. एवढा चौपट फुगवटा आला कशाने? १४ लाख स्थायिक मुंबईकरांच्या संतती-वर्धनाचा हा परिणाम मानण्याइतका महामूर्ख जन्माला आल्याचे दिसत नाही. हा सारा फुगवटा बाहेरून आलेल्या आणि येथे येऊन सर्वच क्षेत्रात शिरजोर आणि दंगलखोर बनलेल्या उप-यांनीच फुगविलेला आहे. हे पाहणारांना दिसते, पण राष्ट्रवाद आणि कॉस्मोपॉलिटनीझमची कावीळ झालेल्या महाराष्ट्र सरकारला मात्र दिसत नाही. 000 गोळीला जनता पोळीला पुढारी कोणत्या तरी राजकीय पक्षाच्या पिसा-याचे पंख चिकटवून घेतल्याशिवाय आजकाल कोणत्याही हिकमती माणसाला जगण्याचा दुसरा मार्गच आढळेनासा झाला आहे. जुन्याजमान्यात जहाल आणि मवाळ असे दोनच राजकारणी गट महाराष्ट्रात होते. पण ते एकमेकांची तोंडेही न पाहण्याइतके बेजबबाबदार, मगरूर पक्ष नव्हते. अनेक सार्वजनिक हितवादाच्या प्रश्नांवर ब्रिटीश सरकारशी दोन हात करण्याच्या प्रसंगी, दोन्ही गटाचे म्होरके एकाच व्यासपीठावर येत असत. काही मुद्यांवर मतभेद असले आणि ते फक्त आचार-विचार-भिन्नतेचे असत. तरी आजकालच्या पक्षांप्रमाणे परस्परात आडवा उभा विस्तव जायचाच नाही. इतक्या कमालद्वेषाचे, तिटका-याचे नि मत्सराचे वातावरण केव्हाही नव्हते.

सध्याच्या राजकारणी पक्षाच्या हातून राष्ट्रहिताच्या काही ठळक कामगि-या पार पडलेल्या नसल्या, किंवा समजा असल्या, तरी परस्परात आणि समजातही वैरभावाचे, सूडाचे आणि दंगलीचे निखारे अखंड पेडते, भडकते ठेवण्याची सैतानी कामगिरी मात्र त्यांनी रगड बजावली नि बजावीत असतात. दोन भिन्न पक्षांचे प्राणी समोरासमोर येताच बुज-या नि मारक्या बैलांसारखे एकमेकांकडे नाक फेंदारून, लाल डोळे करून बघू लागतात. जाहीर सभांतून विरोधी पक्षांवर टीका करताना, मत्सराने बरबटलेला आपल्या वांवदुकी जिभेचा पट्टा पक्षनेते असा बेसुमार चालवितात, की आपण बुद्धिमान सभ्य लोकांची भाषणे ऐकत आहोत, का गुंड मवाल्यांच्या अड्ड्यावर चुकून आलो आहोत, याचे श्रोत्यांना कोडे पडते. हापूस आंबा कापून खायचा का चोखून खायचा, इतका क्षुल्लक जरी मतभेद झाला की लगेच वैराच्या ठिणग्या फुलू लागतात आणि क्षणार्धात समोरच भिन्नमती आसामी `शत्रू नंबर एक’ ठरविण्यात येतो. ही आक्रस्ताळी, रक्तपिपासून आणि खुनी मनोवृत्ती भारतात कम्युनिस्टांनीच प्रथम आणली. सोवियत रशियात साक्षात नंदनवन डवरले फुललेल्याचे डंके नौबती कितीही दणाणत, असल्या तरी त्या राजवटीचा पाया लक्षावधी माणसांच्या अमानुष रक्तपाताने बरबटलेला आहे. कुत्र्याला प्रथम शिवी हासडावी नि मग बेशक ठार मारावे, अशी इंग्रजीत एक म्हण आहे. सोवियती राजकारणात ही म्हण अक्षरशः पाळली जात असते. जरा का काही मतभेद झाला, नुसता मतभेदाचा संशय आला की लगेच त्या इसमाला मग तो सोवियती कारभारातला किती का उच्च अधिकारावरचा नि दर्जाचा असो, त्याला `ट्रेटर’ (हरामखोर) ठरवून ताबडतोब ठार मारण्यात आलेले आहे आणि येतही असते.

सन १९२० ते २७ सालातले कम्युनिझमचे पहिले प्रवर्तक नि पुढारी असेच खून करून ठार मारण्यात आले. सन १९४०साली फक्त लेनिन स्तानिन बाद करता, पोलितब्यूरोंच्या सोवियती उच्चाधिकार मंडळातल्या १४ मेंबरांपैकी १२ जणांना धडाधड यमसदनाला धाडण्यात आले. सन १९३४साली मध्यवर्ती समितीच्या ७१ मेंबरांपैकी फक्त २४जण चार वर्षे हयात असलेले दिसत