वाचकांचे पार्लमेण्ट: Page 7 of 74

पण सत्यनारायणाप्रमाणे हा एक देव आमच्या देवाळ म्युझियममध्ये ठाण मांडून बसला. लक्ष्मणकुमार चौगुले, मच्छे, बेळगांव, स०- शिकलेल्या बायकांना शील नि विनय नसतो म्हणतात हे खरे काय? ज०- तुमचा अनुभव सांगा ना? सापसाप म्हणून भुई धोपटणे बरे नव्हे. स०- मी संयुक्त महाराष्ट्रासाठी लढेन, असे काकासाहेब गाडगीळ म्हणतात, इतके दिवस या प्रश्नावर कां तोंड बांधून बसले होते? ज०- अहो आज निवडणूक लढवायची आहे ना? जो जो जे जे मागील ते ते द्यायला हे (लंब) कर्णाचे अवतार आश्वासनांचा खजीना चव्हाट्यावर उघडा मांडून बसले आहेत. स०- आजकालच्या मराठी लिहिण्या बोलण्यांत पुष्कळ इंग्रेजी शब्दांची पेरणी आढळते. हा मराठी भाषेचा अपमान नव्हे काय? ज०- इंग्रेजी शब्दाला प्रतीशब्द नसला तर काय करावे? हे पहा, चौगुलेभाऊ, ‘शिवशील मेल्या दूर हो’ असला सोवळेपणा बरा नव्हे. स०- स्वातंत्र्य मिळून चार वर्षे झाली, तरी साप्ताहिक रविवारची सुटी कशाला? तो वार बदलता येणार नाही काय? ज०- भारताला आंतराष्ट्रीय जागतिक व्यवहारांत वागायचे आहे. एकलकोंडे रहाताच यायचे नाही. म्हणूनच जागतिक कालमापन (स्टँण्डर्ड टाइम) आणि सण्डे विकली हॉलिडे मानावाच लागतो. इस्लामी तुर्कस्तानांत सुद्धा केमाल पाशाने इस्लामी शुक्रवार बंद करून जागतिक रविवार चालू केला. स०- कॉलेजात मुले बिघडतात, खरे आहे काय? ज०- कोणी सांगितले हे तुम्हाला? मुले कुठेहि बिघडतात. त्यासाठी कॉलेजच कशाला? सूचनाः- बाकीच्या सवालांची बडदास्त पुढल्या बैठकीत. प्रस्तावनाः- पार्लमेण्टच्या वाचकांना मकर संक्रमणाचा तिळगूळ देऊन, गोड गोड बोला, अशी प्रार्थना करीत आहे. पार्लमेण्टच्या योजनेचे आणि बातमीदाराचे अभिनंदन करणारी कितीतरी पत्रे येतात. त्यातील नुसता सारांशच छापला तर एक अंक भरून निघेल. तरुण मंडळींची प्रश्न विचारण्याची जिज्ञासा वाढती आहे. त्यांचा हुरूप वाखाणण्यासारखा आहे. दर आठवडा नाही तरी दर पंधरवड्याला आपल्या वाचकांचे पार्लमेण्ट असावे, ही त्यांची मनिषा वाजवी आहे. आणि माझ्याविषयी म्हणाल, तर वयमानानुसार शारिरीष्ट प्रकृती यथातथाच मीहि हुरूपाने अनेक कामे अंगावर घेतो आणि मग ती पुरी पाडण्यासाटी झगडत बसतो. त्यामुळे नियमितपणाचे मुहूर्त सांभाळता येत नाहीत. खूप वाचावे, खूप बोलावे, हा स्वभावधर्म आजहि बलवत्तर असला तरी शरीर-स्वास्थ्यापुढे नेहमी हात टेकावे लागतात. माझ्या पार्लमेण्टच्या मेम्बरांनी हा मुद्दा सहानुभूतीने नजरेसमोर ठेवावा, ही विनंती. कित्येकांच्या प्रश्नांना जबाब मिळत नाही, अशी तक्रार आहे. जबाब देण्यात काही कुशलता लागते, तशी प्रश्न विचारण्यातहि लागते. पुष्कळ प्रश्नकांना ती अजून शिकायची आहे. ''माझी बायको माझ्याशी कां बोलत नाही?'' ''शाळा मास्तरांचे पगार सरकार कां वाढवीत नाही?'' ''धडधाकट कित्येक इसमांना कष्ट करून पोट भरण्याची विच्छा का नसते?'' असल्या प्रश्नांना मी काय उत्तर द्यावे, काही वेळा अनेकजण एकच मुद्याचा प्रश्न विचारतात. त्यापैकी एकाला जबाब दिला म्हणजे इतरांचे समाधान व्हायला हवे, राजकारणी अनेक पक्षांच्या लायकी नालायकीच्या ----- जबाब देण्याचे आता काही कारण उरले नाही. उरल्या सवालांच्या बडदास्तीकडे आता वळतो. --- ठाकरे. मुरलीधर सदाशिव साळुंखे, लोहारी. स०- दात निघालेल्या लहान मुलांस मृत्यू आल्यास ब्राम्हणादि पांढरपेषा समाजात तीं प्रेते पुरण्याऐवजी दहन करतात. कारण काय? ज०- स्मृति ग्रंथात तशी आज्ञा आहे. प्रेते दहन करणेच चांगले. मग ती लहानांची असोत वा मोठ्यांची असोत. अतिप्राचीन काळी उघड्या मैदानावर प्रेते टाकण्याची चाल होती. नंतर जसजसा आर्य जनांना शहाणपणा सुचत गेला तसतसा जमिनीत पुरण्याचा आणि नंतर अग्नये स्वाहा करण्याचा उत्तम मार्ग त्यांनी प्रचारात आणला. इराणी पारशी लोक आज विसाव्या शतकातही ५-६ हजार वर्षांपूर्वीचा कावळे गिधाडांना प्रेते अर्पण करण्याचा प्रघात ‘धर्म’ म्हणून चालवीत आहेत. हिंदु लोकांत पिंडाला कावळा शिवण्याची रूढी त्यांच्या एका काळच्या असल्याच प्रघाताचा अवशेष-स्मृति होय. फुला केशव ठाकुर, लोहारी बु।। स०- मुले वांचत नाहीत, असे म्हणणा-या लोकांना काही उपाय सुचवावेत. ज०- भलतीच मास्टरी तोहमत म्हणायची ही आंगारे धुपारे करण्यापेक्षा