खरा ब्राह्मण: Page 3 of 36

द्येवान् मराठई बोलीमन्दी घेणेसरी ल्हेऊनशान, उभ्या मर्राठ देशावर माळकऱ्यांचा मेळा मस्त पिकावला पघा-लइ मस्त. ज्कड पघाल तक्ड माळ न् टाळ-टाळ न् माळ. पण्डरीच्या इण्डुबाचा नामघोस, सताड गंगेवानी वाहताया. नामाचा मळाच पिकवला जनु. जवारीच्या मळ्यात जसी उमाप कनसं डुलत्यात, तशी या नामाच्या बाजारामन्दी मस्त माणसं कनसापरमान अशी डुलत्यात, खुलत्यात अन् तानभूक बि भुलत्यात. [आतील तंतुवादन बंद होते.]

विठू : (डोळे मिटून स्व.) कुळभूषणा, दशरथनंदना, रामा! या अभागी विठ्याचा कुळभूषण राम-माझा बचडा रामजी – बाळा, आता कुठं रे तुला पाहू. माझ्या दिलाच्या शिलेदारा! धर्मासाठी, देशासाठी देवाSS, तुझ्या देवळाच्या दौलतीसाठी महिना झाला! – पर्नाळ्याच्या वेढ्यात पडला. पाळणा हालतोय, हालतोय रामाचा पाळणा, रामा – विठ्याच्या पोटच्या गोळ्या, माझ्या काळजाचा पाळणा असाच कारे जन्मभर हालत राहणार! [‘रघुपति राघव राजाराम’ भजन आत गायले जाते. विठू ताल धरतो.]

भंपक : सम्हादबा, चुरम्याच्या लाडवासाठी कणकेचे रोठ जसे कंबर मोडमोडून कुटतात, तसा हा रामभक्त, भक्तीच्या उमाळ्यानं एकसारखा टाळ कुटीत आहे. गरम गरम जिलब्यांची वेटाळी पंक्तीत वाढताना ठसकेदार वाढणारणीच्या नाजूक बोटावरून पाकाचे ताट जसे टिबकतात – [गावबा प्र. क.]

गावबा : आन् आपल्या बोटाऐवजी तिचीच बोटं हात धरून चुखावीशी वाटतात. भंपक : तसे याचे डोळे, गावबा, भक्तिरसानं सारखे पाझरत आहेत.

गावबा : थरकत घोडा. भडकत निशान, अठरा बरनके राज महाराज. भंपक : खरोखर, आपल्या धर्मासारखा धर्म जगाच्या पाठीवर एकसुद्धा नाही.

गावबा : तुमच्या पोटातच धर्म बसल्यावर जगाच्या पाठीवर तो दिसणार कसा? थरकत घोडा, भडकत निशाण.

भंपक : राज्यकर्ते मुसलमान, म्हणून त्यांच्या इस्लामी धर्माच्या बढाया फार. पण आमच्या धर्मातली मज गोडी अन् लज्जत त्यात नाही.

म्हादबा : वाईच पुन न्हाई पघा. गावबा : येईल कुठून? थरकत घोडा, भडकत निशाण, ज्या धर्मात शेण्डी नाही, जानवं नाहही, शेण गोमुत्र नाही, बहिष्कार नाही, प्रायःश्चित्त नाही, विटाळ नाही, भजन नाही.

भंपक : ब्राह्मण - भोजन नाही. गावबा : हो. तो कसला धर्म! छे, मला कुणी जबरीनं मुसलमान केलं, तरी मी मुसलमान होणार नाही, भंपकराव

भंपक : ए, झालास तर आमच्या सनातन धर्माचा काही जीव जाणार नाही.

गावबा : तेवढीच काय ती भीती. म्हादबा : वगावबा, जवार आपली बामनं खबरदार हायती, तवार आपल्या धर्माचं कायबी वंगाळ व्हनार न्हाय पघा.

भंपक : म्हादबा, सगळे हिंदु जरी निजमाशा बहिरीसारखे मुसलमानी धर्मात गेले, तरी आमच्या सनातन धर्माचा रोमसुद्धा वाकडा होणार नाही. म्हादबा : न्हाय व्हनार, न्हाय व्हनार, न्हाय व्हनार, बामनं हायती तवार काय बी व्हनार न्हाय. भंपक : हिंदुधर्म म्हणजे काय थट्टा समजलास? गावबा : थट्टेचा धर्म नसेल, पण धर्माची थट्टा झाली नाही, म्हणजे थरकत घोडा, भडकत निशाण. भंपक : ते काही चटकन भिजवून पटकन तळणाला काढलेलं अनारशाचं कच्चं पीठ नव्हे. चांगलं दहा हजार वर्षांचं तिम्बवण आहे. गावबा : तरीच वैदिक अनारशांचा घाणा उतरल्यावर उरल्या पिठाचे इस्लामी मालपुवे होतात. भंपक : गावबा, आपला धर्म फार उदार, फार मोठं पोट त्याचं! म्हादबा : लई म्होटं प्वाट! बामन बोलत्याति. गावबा : जसा काही मूरतुजा निजामशहाचा पाण्ढरा हत्तीच. थरकत घोडा, भडकत निशाण. म्हादबा : आपला धरम म्हंजी योक हत्तीच हाय पघा. गावबा : तरीच बेट्याचे खायचे दात निराळे न् दाखवायचे दात निराळे. लावणी ब्रह्मदेवाचा बाप भट बनला जी । झाली धर्माची पातळ भाजी ।।धृ.।। चार वर्णांच्या चार कोट जाती । क्षत्र वैश्यांची केलि चिकणमाती । शूद्र दुनियेचा बामण गाजी हो ।।झाली.।। १।। देव राहिला पल्याड । बामण राजा अल्याड । त्याचं लागलं लिगाड । जो तो भीतो भटा करतो जी जी ।।झाली.।।२।। भंपक :